بهزاد مهرانی

پنجم خرداد،یکصدمین سال کشف و تولد نفت در این مرز پر گهر است.چه آن را طلای سیاه بنامیم و چه بلای سیاه بدانیم،صد سال است که شکم های ما از آن ارتزاق می کند و حکومت های ما با پول آن حکم‌رانی.از کشف نفت تا کنون، مثل ِ "کار برای حمار است"، مصداق روشن تری یافته است و کار کردن حرمت و کرامت خود را از دست داده است و این سفره‌ی خدادادی، رعیت ِ این بوم و بر را از تلاش معاش معاف داشته است – هر چند حکومت ها مدیریت توزیع این سرمایه را نیز نداشته اند- . آن زمان که قیمت نفت بالا رفته است، گردن های حاکمان نیز بر افراشته تر شده و به زمین و زمان فخر فروخته اند.با پشتوانه‌ی همین نفت بود که محمدرضا پهلوی، مخالفان ِ خود را به پشیزی نمی گرفت
 

نوشته: محمد محمدي گرگاني

علي  چهار سرمستي را شايسته انسان نمي داند: 1- سرمستي ناشي از مال: يعني آدمي نبايد سرمست پول ‏و... باشد. 2- سرمستي ناشي از علم. اينكه آدمي براساس علم اش مورد احترام واقع شده و از اين احترام ‏خوشش بيايد. 3- سرمستي ناشي از تعريف و تمجيد. شايسته نيست انسان از تعريفي كه از او مي كنند ‏سرمست شود. 4- سرمستي ناشي از جواني: در اين بخش شايسته نيست انسان سرمست از جواني اش باشد. ‏وقتي كه انسان در همه جا سرمست از اين است كه به دليل مالش، علمش و... مورد تعريف وتمجيد واقع شود، ‏از مقام وافعي اش محروم مي شود.